Over de datum

De meeste van ons gooien producten die over de datum zijn met gemak weg. Het is logisch dat we deze niet meer opeten, vooral niet als ze ruikbaar of zichtbaar niet meer goed zijn. Maar met hetzelfde gemak ontdoen we ons niet van innerlijke houdingen, manieren waarop we onszelf beschermen en overtuigingen die hun houdbaarheidsdatum allang hebben overschreden. Die zeer ruikbaar en zichtbaar niet meer te slikken zijn, maar we doen het toch. Waarom? Gewenning? Gemakzucht? Angst?

Nu is alles wat zich vanbinnen afspeelt een stuk onzichtbaarder, tenzij voor het innerlijke oog, maar dat is over het algemeen niet zo goed getraind. Hetgeen zich vanbinnen afspeelt is echter niet verborgen. Het geeft vele signalen af, zeker als het over de datum is. Het klopt op onze innerlijke deur en blijft daar kloppen, tot we het eindelijk horen. Tot we naar binnen keren, daar onze ogen openen en maar al te vaak een ware natuurramp aantreffen.

Omgevallen bomen, overstroomde gebieden, verbrande stukken aarde. Een gebied dat niemand leefbaar zou vinden voor een mens. En toch wonen we er. Klimmen we iedere dag over al die omgevallen bomen, waar we over struikelen en achter blijven haken. Lopen we ellelange stukken door diep water om vervolgens omringd door kilometers pikzwarte as, niet meer te weten waar we zijn… Of wie zijn, waarom we zijn, waartoe we zijn…

Liever hebben we, dat als we die deur dan openen, er een overzichtelijk aantal dingen over de datum is. Dingen die we nog vast kunnen pakken, kunnen bekijken en vervolgens bij vol bewustzijn weg kunnen gooien. Liever treffen we daar niet een natuurramp van dergelijke grote proporties aan. Waar we eerst door zo veel ellende moeten trekken, dat we eigenlijk niet zeker weten of we het einde wel zullen gaan halen. Waar we steeds weer op adem moeten komen. Waar de weg lang is en het lastig te zien is waar we het voor doen. Of we ooit nog een bewoonbaar stukje in onszelf terug zullen gaan vinden…

Daarom is het zaak dat we het niet zo ver laten komen. Dat we onszelf trainen om de zo duidelijk over datum zijnde producten te kunnen ruiken en zien, en ze dan ook weg te kunnen gooien. Dat innerlijke oog te trainen. Het innerlijke horen van de klop op de deur te verfijnen. Want het onbewuste klopt altijd wanneer iets zijn houdbaarheidsdatum heeft bereikt. Via de wegen die ik eerder beschreef: via de droomwereld, het lichaam en de projecties op anderen. En wie de signalen leert horen en zien, voorkomt een hoop innerlijke natuurrampen en onnodig leed…

Ik zal een voorbeeld geven. Ik word geraakt door de innerlijke criticus die ik in een ander observeer. Hé, hoe staat het eigenlijk met mijn eigen innerlijke criticus? Van binnen tref ik een slagveld aan. De criticus is de legerleider. Hij heeft zichzelf veilig gesteld, maar is daarbij een hoop mankracht verloren. Ik ga het gesprek aan.

"Waartoe besta jij?"

Hij kijkt me aan alsof ik een vreemde vraag stel.

"Om je in leven te houden."

"Waartegen?"

"Tegen afwijzing. Tegen vernedering. Tegen de pijn van niet goed genoeg zijn. Als ik je voortdurend scherp houd, kan niemand je verrassen."

"Maar kijk eens om je heen."

Hij zwijgt.

"Jouw slagveld ligt vol met delen van mij die je opgeofferd hebt. Mijn creativiteit, speelsheid, spontaniteit, rust en zachtheid. Je hebt de vijand buiten de poort gehouden, maar ook het leven."

Voor het eerst lijkt hij moe.

"Het spijt me. Ik wist geen andere manier."

Misschien is dát wel wat we aantreffen wanneer we naar binnen kijken. Een beschermer die zijn houdbaarheidsdatum allang heeft overschreden. Die nog altijd probeert te beschermen, maar inmiddels vooral ravage aanricht. Omdat het leven nu iets anders van hem vraagt. En hij is best bereid om een stap terug te doen. Wanneer hij mag ontdekken waarom hij zo hard heeft gevochten. Dat de houding die ooit het minste leed veroorzaakte, nu juist voor het meeste leed zorgt. Dat de oorlog voorbij is. Want ook de legerleider is moe. En het slagveld om hem heen spiegelt hem zijn innerlijke leven…